Emil dawniej

     Nie tak dawno jeszcze Emil był normalnym nastolatkiem, zdrowym, tętniącym życiem, beztroskim i wesołym chłopcem. Wraz z rodzicami, dwoma babciami i siostrą mieszkał w Warszawie. Nigdy nie sprawiał trudności wychowawczych. Był zawsze bardzo mądrym, zdyscyplinowanym i wrażliwym chłopcem. Bardzo cenił i sznował swoją rodzinę i przyjaciół. Żył pełnią życia i nie lękał się niczego. Uwielbiał wodę i sporty wodne, uwielbiał też jeździć na motorze. Motor był prezentem od rodziców za dobrą naukę. Rodzice nie chcieli zbytnio go ograniczać, aby swobodnie mógł się rozwijać i pielęgnować swoje pasje. Zawsze jednak zastanawiali się, czy dobrze zrobili kupując mu motor. Ciągle obawiali się, czy ten prezent nie stanie się przyczyną tragedii. Tymczasem bolesny cios dla całej rodziny przyszedł z całkiem innej strony

     W lipcu 2008 roku Emil wraz rodziną wyjechał na Mazury. W piękny, pogodny dzień wraz z poznanymi tam kolegami korzystał z uroków Mazur. Najpierw pływali motorówką, a poźniej skakali z pomostu do wody na główkę. Nic niby nadzwyczajnego. Nic nie zapowiadało tragedii. Skakali jeden po drugim. Przyszła kolej na Emila, robił to nie pierwszy raz. Skoczył i nastała długa cisza. Potem krzyk, ból i strach. W szpitalu rodzina usłyszała potworną diagnozę. Następnego dnia była u Emila telewizja polska programu TVP1 i Emil mimo bólu, mimo okropnego samopoczucie psychicznego, zgodził się udzielić wywiadu, celem ostrzeżenia innych młodych ludzi. Nawet w takiej chwili nie myślał o sobie. Teraz to on potrzebuje Waszej pomocy. I wierzę, że go nie zawiedziecie.

Obejrzyjcie sobie Emila i zobaczcie jaki był szczęśliwy. Ale Wy możecie sprawić, że to szczęście ponownie stanie się jego udziałem.